Η ιστορία του νησιού

    Σκόπελος: μύθος και ιστορία

    Από τον θεό του κρασιού μέχρι τους Ενετούς, την Τουρκοκρατία και το ελληνικό κράτος. Μια σύντομη διαδρομή στο νησί όπου παντρεύεστε.

    Παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία της Χώρας της Σκοπέλου από τη θάλασσα
    Παλιά φωτογραφία από το αρχείο μας

    Μύθος

    Το νησί του αμπελιού

    Στην αρχαιότητα η Σκόπελος λεγόταν Πεπάρηθος. Σύμφωνα με τον μύθο την εποίκισε ο Στάφυλος, όνομα που σημαίνει «τσαμπί σταφύλι», ένας από τους γιους του Διονύσου, του θεού του κρασιού, και της Αριάδνης από την Κρήτη. Σε ορισμένες εκδοχές ο Πεπάρηθος, που έδωσε το παλιό όνομα στο νησί, είναι αδελφός του.

    Πίσω από την ιστορία υπάρχει κάτι αληθινό. Την Εποχή του Χαλκού το νησί εποικίστηκε από την Κρήτη, και στους εποίκους αποδίδεται η εισαγωγή της αμπέλου. Η Πεπάρηθος ήταν γνωστή για το κρασί της σε όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, και ο Φιλοκτήτης του Σοφοκλή λέγεται ότι μιλά για «την Πεπάρηθο, πλούσια σε σταφύλια και κρασί». Ναυάγιο του 400 π.Χ. περίπου, που βρέθηκε στην Αλόννησο, φέρεται να μετέφερε αμφορείς κρασιού φορτωμένους στη Σκόπελο.

    Δίπλα στο Vrachos στέκεται το παρεκκλήσι των Αγίων Αποστόλων, που λέγεται ότι χτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό της Αθηνάς. Το λέμε όπως μας το είπαν, σαν θρύλο.

    Από την αρχαιότητα στους Ενετούς

    Ένα φρούριο στην παλιά ακρόπολη

    Άποικοι από τη Χαλκίδα της Εύβοιας εγκαταστάθηκαν στο νησί μετά την Εποχή του Χαλκού, και η Πεπάρηθος συμμετείχε στη Δηλιακή Συμμαχία που ηγούνταν η Αθήνα.

    Η αρχαιότερη εκκλησία της πόλης που σώζεται, η βασιλική του Αγίου Αθανασίου στη συνοικία του Κάστρου, χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, τον ίδιο αιώνα με το παρεκκλήσι των Αγίων Αποστόλων δίπλα στο Vrachos.

    Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία, στις αρχές του 13ου αιώνα, το νησί πέρασε στους Ενετούς. Η οικογένεια Γκίζι έχτισε ένα φρούριο στην παλιά ακρόπολη, το Κάστρο που δίνει το όνομά του στη συνοικία. Οι Βυζαντινοί ανακατέλαβαν το νησί αργότερα μέσα στον 13ο αιώνα, και μετά την Άλωση του 1453 οι Βόρειες Σποράδες στράφηκαν ξανά προς τη Βενετία, σύμφωνα με τοπικές ιστορίες για να αποφύγουν τους Οθωμανούς.

    1538 έως 1821

    Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας

    Το 1538 ο Οθωμανός ναύαρχος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα κατέλαβε το νησί έπειτα από επιδρομή που οι τοπικές ιστορίες θυμούνται ως ένα από τα σκληρότερα χτυπήματα του παρελθόντος του. Η Σκόπελος έζησε έπειτα υπό οθωμανική κυριαρχία μέχρι το 1830.

    Οι πηγές συμφωνούν ότι η κυριαρχία ήταν χαλαρή. Σύμφωνα με τοπικές ιστορίες το νησί διαχειριζόταν μόνο του μεγάλο μέρος των υποθέσεών του μέσω των γαιοκτημόνων και των πλοιοκτητών του, που εισέπρατταν τους φόρους, και οι υποχρεώσεις του ήταν λίγες πέρα από τους φόρους και τριάντα ναύτες τον χρόνο για τον οθωμανικό στόλο. Λένε επίσης ότι δεν εγκαταστάθηκε εδώ τουρκικός πληθυσμός.

    Ήταν και τα χρόνια που το νησί πλούτισε από τη θάλασσα. Ναυτικοί και πλοιοκτήτες της Σκοπέλου εμπορεύονταν σε όλη τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο, ναυπηγεία του νησιού έφτιαχναν εμπορικά πλοία, και οι τοπικές ιστορίες καταγράφουν προξενεία της Βενετίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας στην πόλη τον 18ο αιώνα.

    1821 έως 1830

    Η Επανάσταση και το ελληνικό κράτος

    Όταν ξέσπασε η Επανάσταση το 1821, η Σκόπελος συμμετείχε με τον στόλο της. Σύμφωνα με τοπικές αναφορές τα ναυπηγεία του νησιού έδωσαν στον αγώνα περίπου τριάντα πέντε εμπορικά πλοία.

    Ο πόλεμος στοίχισε στο νησί μεγάλο μέρος του στόλου του, και πειρατές ταλαιπωρούσαν τις Σποράδες μέχρι που τους εκκαθάρισε ο ναύαρχος Μιαούλης το 1828. Το 1830 η Σκόπελος έγινε μέρος του νέου ελληνικού κράτους. Οι ιστορίες προσθέτουν ότι ο ιστιοφόρος στόλος της έσβησε με τον ερχομό των ατμόπλοιων.

    Ο 20ός αιώνας

    Ένας δύσκολος αιώνας και τα περιβόλια

    Όπως όλη η Ελλάδα, η Σκόπελος κατελήφθη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πρώτα από την Ιταλία και μετά από τη Γερμανία.

    Το 1965 έγινε σεισμός, και μετά τις κατολισθήσεις οι κάτοικοι του χωριού Κλήμα το εγκατέλειψαν και έχτισαν ένα νέο, το Νέο Κλήμα, που λέγεται και Έλιος, στην ακτή.

    Μέσα από όλα αυτά το νησί κράτησε τα περιβόλια του. Τα δαμάσκηνα της Σκοπέλου, που αποξηραίνονται σε καμίνια με ελιά, περιγράφονται σε επίσημες τουριστικές πηγές ως παράδοση που φτάνει στον 19ο αιώνα.

    Σήμερα

    Ένα νησί που ακόμη παίρνει τον χρόνο του

    Η Σκόπελος δεν έχει αεροδρόμιο, και αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί νιώθεις ακόμη έτσι εδώ. Οι καλεσμένοι προσγειώνονται στη Σκιάθο και ολοκληρώνουν το ταξίδι με πλοίο.

    Μόνο η πόλη έχει πάνω από εκατό εκκλησίες και παρεκκλήσια, και κατά τους περισσότερους υπολογισμούς αρκετές εκατοντάδες στέκονται σε όλο το νησί. Πολλά ανοίγουν μόνο την ημέρα του αγίου τους.

    Το 2008 γυρίστηκε εδώ το Mamma Mia! και έφερε το νησί σε ανθρώπους που δεν το είχαν ακούσει ποτέ. Αν αυτό σας έφερε εδώ, ο οδηγός μας για το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη είναι καλή αρχή.

    Οι ημερομηνίες διαφέρουν από ιστορία σε ιστορία. Όπου διαφωνούν, κρατήσαμε ό,τι συμφωνούν οι περισσότερες και γράψαμε «σύμφωνα με» όπου μετράει.

    Για περισσότερα: Δήμος Σκοπέλου · Wikipedia